Flying Solona Brothers - Wouters Cycling Team

Gisteren, 24-05, stond de 3de rit van WTC op het programma. De oorspronkelijke rit ging over de grenzen heen maar door de strakke westenwind werd het parcours op het laatste ogenblik toch nog gewijzigd. De lasso van Sint Job was geboren. Wat bleek, het werd een toproute. Hier en daar nog voor verbetering vatbaar maar de schoonheid van deze route was met momenten indrukwekkend.

Om 19u30 tekenden Jorisconti, Gilbertus en Freire Stripes present. Het werd onmiddelijk duidelijk dat Jorisconti een betere dag had dan vorige week. Hij nam het groepje op sleeptouw met zijn Armstrongsiaanse kadans. De wind in de rug zorgde in het begin voor een zeer mooie tred. Het eerste half uur werd dan ook afgelegd aan een gemiddelde van 32,5. Gilbertus had duidelijk een mindere dag. Al snel stroomde het zweet over zijn voorhoofd. Een accute verkoudheid zorgde ervoor dat zijn benen vierkant draaiden. Ondanks dat zette hij zich aan de abdij van Westmalle op kop. Waarschijnlijk rook hij een stop aankomen en hoopte hij op extra vitaminen van de Trappist. Helaas was er hiervoor geen tijd toen Freire de kop overnam.

Aan het ziekenhuis van Oostmalle versnelde Freire Stripes plotseling. Hij zag namelijk een bordje met het opschrift 'Spoedgevallen psychologie' erop. Waarschijnlijk zag hij de mannen met hun witte jassen en dwangbuis alvast aankomen draven. Na menig draaien en keren kwam het zwaarste gedeelte van de rit eraan. Het Albertkanaal.

Hier blies de wind met een kracht van 3 à 4 bofort pal op de neus. Ook de aanwezigheid van menige muggen maakten het er niet aangenamer op. Een geluk bij een ongeluk misschien want dankzij deze shots aan eiwitten en protheïnen konden we toch een stevig tempo uit onze gespannen spieren persen. Ideaal om de laatste kilometers af te werken.

Deze waren ook niet van de makkelijkste want we kregen nog twee kasseistroken voor de boeg. Uiteindelijk werden deze vlot afgehandeld maar naarmate de kilometers vorderden begonnen bij Jorisconti en Gilbertus de kilometers door te wegen. Het was duidelijk dat dit weer een goede en doorgedreven training was waarvan we binnenkort zeker de vruchten zullen plukken.

Op naar de volgende!!!

Na de ontmaagding van vorige week is Gilbertus zijn fietsmicrobe de hoogte in gegaan. In de bakkerij werd er ronduit vertelt over zijn escapades. Dit stak natuurlijk de boel in gang en een aantal krachtpatsers voelen zich geneigd om de krachtmeting mee aan te gaan. 

Zo gezegd zo gedaan en om 19u50 stond Joris aka Jorisconti mee aan de start van de 2de WCT rit. Om 20u werd er dan gestart aan de Sint Willebrorduskerk te Overbroek. Onmiddelijk werd het heft in handen genomen door Gilbertus. Zijn vertrouwen op de fiets groeit zienderogen. Jorisconti en FreireStripes volgden met de vingers in de neus. (Nu toch nog) 

Er stond een strakke wind die vol op de neus blies. Ondanks die zware natuurlijke tegenstrever werd er toch een strak tempo op na gehouden. Geen van allen wou echter voor elkaar onderdoen. Je kon al snel zien dat de benen van Gilbertus tip top waren. Hij draaide zijn versnelling vlotjes rond. Dit was ook Freire niet ontgaan en wou toch eens even testen. In Wernhout gooide hij zijn versnelling op de grote plaat en tok even door. Het was Gilbertus die het gaatje nog kon dichten. Voor Jorisconti ging het even te snel. Hij zocht snel zijn eigen strakke tempo en kwam gezapig terug aansluiten bij de twee kwelduivels. Want zowel Gilbertus als Freire beschikten over een goed stel benen en deelden om beurten prikken uit, maar telkens kwam Jorisconti terug.

Het was wel duidelijk dat het niet Jorisconti's dag was. Hij sleepte al gans de rit twee betonblokken mee en die deden hem tijdens de versnellingen echt de das om. Volgende keer best een paar uurtjes voor het vertrek met de beentjes omhoog liggen en natuurlijk denken aan de juiste voeding.

De fiestmicrobe slaat aan! Mooi weer, langer licht en de boeren die op t land aan het werken zijn. Het zet aan tot zotte toeren. Bij sommige mensen is dit zelfs zo hard dat ze er een racefiets van kopen. Zo heeft onze sponsor zich laten verlekkeren tot een aankoop van emx-1. Een schitterend tuig trouwens.

De eerste gedachten die door mijn hoofdflitsen waren, hopelijk komt er niet teveel stof op zijn bolide, dat hem zijn fiets maar soigneert. Maar nee ... Gilbertus aka Gijsbertus Wouters wou vol ongeduld zijn nieuw 'carbonnen' ros testen. Zo gezegd zo gedaan.

We spraken af in overbroek. Gilbertus stond scherp want om 5 min voor 8 stond hij al vol ongeduld aan de deur. Hij had er duidelijk al een lap opgegeven want zijn gemiddelde op de nagelnieuwe computer was 32,5. Goed zot voor zo een eerste keer. Snel vroeg ik om er een gezellig trainingsritje te maken het was immers voor beiden dit jaar de eerste keer dat ze een deftig fietstochtje maakten.

Het werd een zeer aangename ritvan 44 km langs Brechtse, wegen met zelfs een kort Parijs-Roubaix gehalte, en Loenhoutse straten. Het enthousiasme was hoog en Gijsbertus liet me gans de streek zien. Eigenlijk was het een "familie tocht" want op de route kwamen we verschillende 'Casa di Wouters' tegen. (Toch handig zo een familie die op een zakdoek woont.) Zo staken we zelfs even de Nederlandse grens over om toch maar even het domein van de zus te kunnen bekijken. Gelukkig maar want de wegen daar zijn heerlijk en het werd een prachtige rit.

Verder keuvelend over van alles en nog wat kwamen we in Braken terecht. Dit was voor beide terug bekend terrein en in gestrekte draf reden we richting Gooreind waar onze wegen uit elkaar gingen. Voldaan trokken beide racers nog even door tot thuis om daar te kunnen genieten van een heerlijke trainings rit. Voor herhaling vatbaar!!!!